Google Books (kitaplar) online kitapları, dergileri ve çeşitli baskıları bulabileceğiniz çok güzel bir hizmet. Şimdide Popüler Bilim Dergisinin tüm eski sayılarına ulaşabiliyorsunuz. İngilizce ama en azından resimlerinden faydalanmak için güzel bir arşiv. (tabii ingilizce bilmeyenler için) kaynak olarakta pek ala kullanılabilir. Popüler Bilim Dergisi'nin Google Kütüphanesindeki sayfasına şuradan ulaşabilirsiniz.

* Budala pot kıran biridir... Herkesi şaşırtır ama yorum yapma fırsatı da verir. Budalalar kedilerin havladıklarını söylemezler; sadece başkaları köpeklerden söz ederken onlar kedilerden söz açarlar.

* Aptallarsa davranışlarında yanılmaz. Mantık yürütmede yanılır. Budalayı hemen tanırsınız, oysa aptal hemen hemen sizin benim gibi akıl yürütür.

FOUCAULT SARKACI / Umberto Eco.

• Söylediklerinize dikkat edin; düşüncelere dönüşür...
• Düşüncelerinize dikkat edin; duygularınıza dönüşür...
• Duygularınıza dikkat edin; davranışlarınıza dönüşür...
• Davranışlarınıza dikkat edin; alışkanlıklarınıza dönüşür...
• Alışkanlıklarınıza dikkat edin; değerlerinize dönüşür...
• Değerlerinize dikkat edin; karakterinize dönüşür...
• Karakterinize dikkat edin; kaderinize dönüşür...

Edmund Morris'in Bir zamanlar Okul kitaplarında bulunan hikayesi.

Evde yaşayan yaşlı dedenin elleri o kadar titriyordu ki yemek yerken sürekli üstüne başına döküyor, sofra örtüsünü kirletiyor, tabak çanak kırıyordu. Son zamanlarda sofrada bu tür kazalar artınca bundan rahatsız olan anne ve baba bir çözüm düşündüler; Dedeye tahta çanak, kaşık-çatal alındı. Artık dede yer sofrasında ayrı yiyor, hiç bir şey kırmıyor dökmüyordu. Böylece anne de daha az çamaşır yıkıyor, değerli tabaklar da kırılmamış oluyordu. Yaşlı dede tahta çanakla çorbasını içerken son derece mahçup bir şekilde etrafına bakıyordu. Evin küçük torunu dedesinin bu durumunu tam anlamamış da olsa uzaktan izliyordu. Bir gün anne ve babası dışarıdayken Hasan eline geçirdiği bir tahta parçasını oymaya başladı. Anne ve babası eve gelince ne yaptığını sorduklarında 'tahta çanak yapıyorum; siz yaşlanınca ben de size vereceğim' dedi. Anne ve baba bir süre sessizce birbirlerine baktı ve yaptıklarından utandılar, Babalarına kendi rahatları uğruna ne büyük bir utanç verdiklerini anladılar. Bir daha o evde ne ayrı sofra kuruldu ne de tahta çanak kullanıldı. Kalan ömürlerini birlik ve mutluluk içinde yaşadılar.

Genç adamın biri,
Dermiş babasına her gün;
Benim de dostlarım var, sendeki dost gibi
Baba itiraz eder,
Olmaz öyle çok dost, hakikisi
Belki bir, belki iki,
Fazlasını bulamazsın gerçek, hakiki…
Devam eder durur konuşma…
Aralarında başlar bir tartışma,
Karar verirler bir sınava,
Dostun hakikisini anlamaya…
Bir akşam bir koyun keserler
Ve koyarlar çuvala
Baba der ki oğluna;
“Hadi al bu çuvalı, şimdi götür dostuna.”
Çuvaldan kanlar damlamakta,
Sanki öldürmüşler de bir adamı,
Koymuşlar çuvala,
Dıştan böyle sanılmakta.
Delikanlı sırtlar çuvalı,
Gider en iyi bildiği dostuna,
Çalar kapıyı.
O dost, bakar ki bir çuval
Hem de kanlı,
Kapar hızla kapıyı delikanlının suratına,
Almaz içeri arkadaşını,
Böylece tek tek dolaşır delikanlı,
Kendince tanıdığı, sevdiği dostlarını.
Ne çare, hepsinde de sonuç aynıdır.
Evlat geriye döner.
Ama içten yıkılır…
Babasına dönerek; “haklıymışsın baba” der.
Dost yokmuş bu dünyada NE sana, NE de bana.
Baba “hayır evlat” der, benim bir dostum var bildiğim.
Hadi, çuvalı al da bir kere git ona.
Genç adam, çuvalı sırtlar tekrar.
Alnından ter, çuvaldan kanlar damlar…
Gider baba dostuna. Kabul görür, sevinir.
O dost, delikanlıyı alır hemen içeri.
Geçerler arka bahçeye.
Bir çukur kazarlar birlikte,
Çuvaldaki koyunu gömerler, adam diye,
Üzerine de serpiştirirler toprak.
Belli olmasın diye dikerler sarımsak…
Genç adam gelir babasına;
“Baba, işte dost buymuş”diye konuşunca,
Babası; “daha erken, o belli olmaz daha
Sen yarın git O’na çıkart bir kavga,
Atacaksın iki tokat, hiç çekinmeden ona,
İşte o zaman anlaşılacak, dostun hakikisi.
Sonra gel olanları anlat bana…”
Genç adam aynen yapar babasının dediğini,
Maksadı anlamaktır dostun hakikisini,
Babasının dostuna istemeden basar iki tokadı!
Der ki tokadı yiyen DOST;
“Git de söyle babana, biz satmayız
Sarımsak tarlasını böyle iki tokada!”

Not: Yazarı bilinmiyor.

Nashville'de tura çıkmışken anılmaya değer bir gün yaşadım. Genç bir taksi şoförü bir televizyon programına katılmam için beni otelimden aldı. Biraz gittikten sonra onunla sohbet etmeye başladık. Adının Raymond Bright olduğunu öğrendiğim şoför, müşterisinin televizyon şovuna çıkacağını öğrenince adeta büyülendi.

Ayrıntılı yazılmış olan programımda belirtildiğine göre stüdyoda seyirciler olacak ve program canlı yayınlanacaktı. Arabayı güzel bir binanın önüne çektiğimizde şoförüm yüksek bir sesle, "İşte burası Nashville'deki en müthiş yer" diye bağırdı.

Belki geçtiğimiz günlerde birçok programda uzun saatler boyu konuştuğum ve hâlâ aklımda başkalarına gece yarısı ölecekmiş gibi sevgiyle ve ilgiyle davranma kuralı olduğu için, Ray'e parayı öderken düşünmeden sordum "Onları hiç televizyonda şov hazırlarken gördün mü?"

"Hayır efendim."

"Peki öyleyse... Eğer bir saat kadar zamanın varsa ve beklediğin sürenin karşılığını ödersem, gelip beni seyretmek ister misin?"

Şoförün gözleri faltaşı gibi açılmıştı. "Gerçekten mi?" diye sordu.

"Tabii ki, program bittiğinde de beni kitaplarımı imzalayacağım kent merkezindeki kitabevine götürürsün."

Raymond hemen arkaya doğru atıldı, sayacını kapattı, bu ona para ödemeyeceğim anlamına geliyordu ve sonra da dışarı atladı. Binaya girer girmez yeni arkadaşımı hayretler içinde bırakarak onu programın sunucusu Teddy Bart ve yapımcısı Elaine Ganick'le tanıştırdım. Orkestra çalmaya başladığında bizi ışıklarla donatılmış stüdyoya aldılar, Ray de en ön sıraya oturdu. Bantta numaralar çıkarken ve mikrofonlar son olarak prova edilirken Ray de olan biteni şaşkınlıkla seyrediyordu.

Şov programı bittiğinde hızla kent merkezindeki kitabevine gittik. Sonra da Ray'e açlıktan neredeyse

öldüğümü söyledim, o da beni "kasabadaki benim yerim" dediği bir yere yemeğe götürdü. Çevredeki tek beyaz kişi bendim ve yediğim hamburger de yaşamımda yediğim en güzel hamburgerdi. Hesabı ödeme zamanı geldiğinde cüzdanıma uzandım, fakat güçlü bir kol beni engelledi. Ray hesabı ödedi. Hiç tartışmadık. Sonra beni iki radyo şovuna, daha sonra otelime ve son olarak da havaalanına götürdü. Yolda giderken ben hafifçe kestiriyordum ki onun derinden gelen sesini duydum: "Bay Og... Bay Og, bu günü yaşamım boyunca unutamayacağım.�

"Neden Ray?" diye sordum.

"Çünkü bugün yaşamımda ilk kez kendimi önemli biri gibi hissettim."

Havaalanına giderken yol boyunca o iri kahverengi gözlerin dikiz aynasından beni seyrettiğini görebiliyor ve tekrar tekrar aynı tümceyi söylediğini duyabiliyordum:

"Benim kendimi önemli biri gibi hissetmemi sağladınız."

Havaalanına geldiğimizde Ray taksiden atladı ve bagajlarımı alarak denetim bölümüne götürdü. Sonra ona parasını ödedim, o da öne doğru bir adım attı ve çevrede bize şaşkınlıkla bakan insanların önünde bana sevgiyle sarıldı. Gözlerinden yaşlar boşanıyordu.

"Sizi seviyorum Bay Og" diye mırıldandı.

"Ben de seni seviyorum Ray" diye yanıt verdim.

Yaşamanın daha iyi bir yolu için...

Bugünden itibaren karşılaştığınız her insana, ister dostunuz olsun ister düşmanınız, ister tanıdığınız olsun ister yabancı, sanki o bugün ölecekmiş gibi davranın. İlişki kurduğunuz insan ne kadar önemsiz olursa olsun, ona büyük bir ilgi, şefkat, anlayış ve sevgi gösterin ve bunların hepsini hiçbir karşılık beklemeden yapın.
Yaşamınız bir daha asla aynı olmayacak.

Kaynak: Bütün Dünya Mart 2001